Arda'lı günler...

Arda ile zaman hızla akıp gidiyor.
Benimle birlikte dogum yapanlar yazmış döktürmüş. ben söz verdim ama hala yazamadım. Nagiscimin yorumuyla yazayım dedim. umarım Arda izin verir de bitirebilirim dogum hikayemi.

Gebeligim hiç normal süreçte geçmedi. hep bir sorun hep bir korku ve stres yaşadım.
6. aydan itibaren gebelik şekerimin olduğunu ögrendim. Bunu ögrenmeden öncede tatlıyla aram hiç olmadı gebelik boyunca bu benim şansım oldu. ama yine de şekerim bir türlü kontrol altına alınamadı. diyetisyen, dahiliye doktor doktor gezindim ama şekerim düşmedi bir türlü. bir de bebeğin 1 gün boyunca neredeyse kıpırdamadağı da yüreğimizi agzımıza getirdi.

Doktorum dogum tarihimizi 06 Ekim olarak belirlemişti. İstanbul'un kurtuluşunda dogacaktı oglum. benim de onun da kurtuluşu olacaktı. ne güzel diyordum.
Bayram da geliyordu. Annem memleketten gelmişti. herşey iyi gidiyordu. bir akşam tansiyonum feci yükseldi. ki ben hep düşük tansiyonlu bir insanımdır. gebelikte de yükselmemişti çok fazla. ardından şekerimi ölçtüm. gözlerime inanamıyordum felaket yüksekti. hemen doktorumu aradım insülin kullanmama ragmen böyleydi.
Doktorum ertesi güne çagırdı beni gittim nst'ye bağlandım. herşey yolunda görünmesine ragmen biraz stres çıktı. şekerim hala yüksekti. insülin dozunu artırdık. ama yine düşmüyordu.
açlık şekerim bile yüksek çıkıyordu. yapacak birşey yok dedi doktorum hazırlan bebeğini Cuma günü alacağım. tarih 3 Ekim :( sevinsem mi üzülsem mi bilemedim. evimin temizlenmesi lazım. cumartesi günü kadın gelecekti temizlemeye. eee ben dogurursam evde olamam ki
birini arayıp bulduk bayramın 3. günü evde temizlik vardı :( ee bir de cuma günü tamamlarım dedigim eksiklerim vardı. onları almamız lazımdı çarşıya çıkıp onları hallettik annem ve eşimle çıkıp.
bütün gün hiç oturmadım, dinlenmedim. herşey hazırdı. sabaha kadar uyumadım haliyle. sabah kayınvaldemleri de alıp hastaneye gittik. ablamlar hastanede bekliyorlardı. odamıza çıktık. hemşireler gelip bilgileri güncellediler. kayıt altına aldılar. şekerim ölçüldü. 12 de doguma girecektim. ameliyat önlügünü erkenden giydirdiler. ama ben inanılmaz rahattım. hiç stres korku yoktu. elim karnımdaydı sürekli oglumun hareketlerini takip ediyordum. saat 12:30 da Sedye geldi bonemi giydim. saçlarım öyle uzamışki boneye sıgdıramadık. herkes yanımda sedye koridorda ilerliyor annemi göremiyorum gözlerim doluyor. annem nerede diyorum geliyor öpüyor beni. oglum size emanet diyorum. bana bisey olursa ona iyi bakın. herkes aglıyor. ben tutamıyorum kendimi. diğerlerini asansöre almıyorlar eşimle ben varız kameraya çekiyor eşim elimi tut diyorum ogluma yoklugumu hissettirme diyorum. yine başlıyorum aglamaya. içeri alıyorlar eşimle ellerimiz ayrılıyor filmlerdeki gibi bir sahne...
ameliyat masasına uzanıyorum. ilk kez degil bu çok aşinayım bu duruma. ama elim karnımda sürekli diyorlarki ellerini baglayacağız. o zaman kötü oluyorum sanki bebeğim benden koparılacak kavuşmaktan ziyade bir ayrılık olacak gibi geliyor. gözlerimden yaşlar süzülüyor. doktorumu görüyorum gülümsüyor bebeğimin adını söylüyorum. kameraya çekmeyi unutmayın diyorum (ama unutmuşlar. :( bir de sonra yanlışlıkla silindi diğer kayıtlarda :() bebeğim 12:45 itibariyle dünyaya gözlerini açmış. ben çıktığımda saat 13:30 du. hayal mayal hatırlıyorum bebeğimi getirip yanıma gösterdiler.
Bütün ezberlerimi, hayata dair bildiğim herşeyi unuttum. ogluma aşık oldum. mis gibi kokuyordu. dudakları yüzüme degiyor sanki beni kokluyor öpüyordu.
sıcacıktı yüregim sıcacıktı oglum herkes bizi seyrediyordu ama umrumda degildi. neler söyledim ne yaptım hiç hatırlamıyorum. bebeğimdi önemli olan. aşkımızın meyvesiydi o. birbirini seven insanların bebekleri bu kadar güzel oluyormuş demek ki. aynı eşime benziyordu. elleri bembeyazdı. tırnakları mosmor.
yüzü kıpkırmızıydı. sürekli aglıyordu. ilk emdiginde çok feci canım yanıyordu. ama sanki hep yaptığı birseydi. ögretmeye gerek yoktu. emiyordu kendiliginden. ama süt gelmiyordu.
emdi emdi doymadı mama yedirdiler . bir anda hemşire gelip eşimi çağırdı. herkes kayboldu odadan bebeğime birsey oldu dedim yok dediler. ama içim sızlıyordu. annelik nasıl birseymiş hissediyordum. ogluma ne oldu diye sordum yalvardım yok dediler. sonradan ögrendim ki oksijene baglamışlar solunumu hızlanmış. eger normale dönmeseydi kuvöze alacaklarmış.

gece kustu. midesinden kan geldi.doktoru nasıl çağırdım hastaneyi nasıl ayaga kaldırdım ben bile inanamıyorum. o dikişlerle nasıl yataktan dogrdulup koridorda koşup bagırdım gerçekten inanılmazdı.
kimseye sesini bile yükseltmeyen ben bagırıyordum avaz avaz. ya ogluma bisey olursa diye
verilen mamanın yaramadığına kanaat edip midesini yıkadılar. küçücük bir bedene nasıl bir eziyetti bu. ondan sonra da mama vermelerine izin vermedim. saatlerce emmesine izin verdim.

evimize geldigimizde sütüm düğümlenmişti. yaşadığım ızdırabın tarifi yoktu. bütün acıların üstündeydi bu acı hiçbirseye benzemiyordu. günlerce agladım. pompa kiralayıp sütümü sagdık. 10 gün sonra ancak düzeldi.

Bebeğim inanılmaz gazlı bir bebek. çok aglıyor çok uykusuz kalıyorum. ama hiç gocunmuyorum. ona baktıkça içim titriyor bir yaprak misali. o benim dünyadaki en büyük mirasım. ikinci aşkım. ilk gözagrım.

canım oglum belki birgün bu satırları okuyacaksın. dünyadaki en büyük şansım, yürek parçam. can kuzum, seni dünyadaki hiçbir varlığın sevilmeyeceği kadar çok seviyorum. iyi ki dogmuşsun iyi ki yavrum olmussun, iyi ki annen olmuşum. güzel günler görelim inşallah hep birlikte... baban, sen ve ben... birliğimiz, dirliğimiz, mutlulugumuz hiç bozulmasın inşallah.
seni çok ama çok seviyorum...