12 Ocak 2010 Salı

ARDA...







Biraz da ondan bahsedeyim. Hayatımda başardığım tek iyi şey belkide. Onu hayatıma katmakla hergün şükrediyorum. Hergün iyi ki diyorum. Hergün yeniden ögreniyorum. Hergün hayatımı sorguluyorum. Hayırlı evlat olsun diye dua ederdim hep. bir sohbette ögrendim ki yanlış dua edermişim ben. Ben hayırlı bir anne olayım, hayırlı ebeveynler olalım diye dua etmeliymişim.
Bütün algıları açık belleği sıfır cillop gibi bir pc beyni var keretada. ne verirsen alıyor. ne yaparsan yapıyor.
Anni- anni - anne- anni diye peşimde dolaşıyor
mandalina ve makarnaya ma, portakala po diyen,
pilava piyav, kediye miyav, ekmeğe iiiek, erkege eykek, askere ahker, bittiye bippi, gittiye ditti,
anneanneye nenene, babanneye bababa dolu dolu baba diyen sarı kafam var benim.
kıvır kıvır saçları, pırıl pırıl gözleriyle boynuma sarılıp sırtıma tıp tıp vuruyor küçümencik elleriyle... her ne kadar en güzel zamanlarının uyurken ki zamanları olduğunu düşünsemde hiç bir pişmanlığım yok onu emanet aldığım için Rabbimden.
Dileğim o emanete layıkıyla klavuz olabilmek.
Rabbim utandırmasın yar ve yardımcımız olsun...

2 yorum:

  1. canım benim hakkaten ümidi kesmiştim sizden.. hiç haber alamıyoruz birbirimizden.
    bi önceki postta da haksızlık etmişsin kendine bak ben çalışıyorum ama evimi b.k götürüyo afedersin sen en azından için rahat bebişini kendin biyitoyosun bi de artılarını düşün...

    YanıtlaSil
  2. öyle tabi nagişcim. ama ne bileyim hiç biseye yetişememek, zamanı kaçırıyor olmak asosyal olmak çok dokunuyo içime. alışkın degilim ben bu hayata. işe yaramıyor hissediyorum kendimi. bu da beni tüketiyor. kuzun kocaman tatlı bir delikanlı olmuş öperim canım. yine gel :)

    YanıtlaSil