hayat bu kadar zor mu?

Az önce perişin yazdığı yorumu gördüm. yazcaktım yaa söz demiştim yaa Arda sözümün önüne duruyor...
şimdi emeklemeyi ögrendi az buçuk. kolluyorum, korkuyorum.

Öglende çook sevdiğim bir dostla konuştum telefonda. ben hayatta kaybetmeye mahkummuyum. neden iyiliğimin karşılığında hep kazık yiyorum dedi. (tam olarak böyle demedi de ben bu manayı çıkardım özür :P)
Eğer bir yanlış bir kere yapılıyorsa hata, ikinci kez yapılıyorsa aptallıktır dedim bende affına sığınarak. her zaman iyi olmak zorunda değiliz. kazanmak kadar kaybetmekte güzel. yoksa kazanmanın kıymeti kalmaz. kötü insanlar olmasa iyi insanların kıymetini bilmeyiz, düşmanlar olmasa dost kadri bilmeyiz. hayat böyle bir düzen üzerine kurulmuş... sürekli sıfır grubu kan taşıyormuş gibi herkese özveride bulunmak verici olmak yıpratıcı oluyor. ben de öyleyim. kelin ilacı olsa diyorum çoğu zaman. ama dışardan bakınca daha farklı görüyorsun yaşananları. hakettim mi diyor bu kadar iyi bir insan kötülüğü haketmez elbette. ama sayısı çok çok azalmış nesli tükenmiş bu insanları bozuk para gibi harcayacak kadar kötü insanlar çoğunlukta toplumda. çok mu karamsarım?
ablacım ben seni çok seviyorum. ama biraz daha dikkat... hayatında olmasını istediğin insanlar ve olmasını istemediğin insanları bir liste olarak yap, olmasını istemediklerinini üzerine çizik at. varken bile yoksay...
mutluluk o kadar uzak değil hayatı bizler zorlaştırıyoruz...